Op 28 oktober 1995 (góh, is het alweer zó lang geleden? Wat de tijd toch vliegt zeg!) ben ik bij mijn baasje en vrouwtje komen wonen. Ik was toen ruim 2 jaar (nu ben ik inmiddels al aardig wat jaartjes ouder). Al vanaf het begin voelde ik me helemaal thuis bij hen. Dat is ook niet zo vreemd, want ze zijn helemaal stapel dol op mij (hoe kunnen ze ook anders; gotta love me) en ik mag alles (nou ja, bijna alles en wat ik niet mag, doe ik lekker toch).

Ik mag lekker bij ze op de bank liggen en samen tv kijken. Dat doe ik graag, daar ga ik helemaal in op, allemaal die vreemde beesten zomaar ineens bij je in de huiskamer. Ik klets dan graag met ze mee. Ik mag ook heel vaak met mijn baasje en vrouwtje mee in de auto, dat vind ik ook super. En als het baasje het te druk voor mij vindt, neemt hij mij in bescherming. Dat is toch lief van hem of niet?

En van tijd tot tijd mag ik zelfs bij ze op bed slapen, werkelijk het einde. Slapen is trouwens ook een van mijn hobbies, naast wroeten in de tuin en botjes begraven. Ja, je moet voorbereid zijn op eventuele minder goede tijden, nietwaar?

Er is één ding wat mijn baasje en vrouwtje echter niet snappen. En dat is dat ze het gat in de heg niet steeds dicht moeten maken. Ik kruip daar graag doorheen en ga dan eens lekker op pad. Vooral het weiland achter onze tuin is hartstikke leuk. Daar lopen geregeld koeien en die laten wel eens wat achter, if you know what I mean. Als je daar doorheen rolt, krijg je een héérlijk parfum op. Daar kan geen Chanel tegen op.
Dat snap ik trouwens ook niet van mijn vrouwtje, heb ik net mijn geurtje bijgewerkt, zet zij me onder de douche, gatver... Hoe haalt ze het in haar hoofd? Moet ik weer wachten tot ik er weer tussenuit kan. Trouwens, die koeien in de wei beginnen me nu eindelijk een beetje te kennen. Ze lopen tenminste niet meer weg voor mij als ik op ze blaf.

Mijn vrouwtje en mijn baasje hebben mij nu, zoals dat zo mooi heet, on-line gezet (nee, niet dat lijntje, als ze met je gaan wandelen). 't Is toch wat met die moderne media. Joepie, nu heb ik een eigen 'sijt' en zelfs mijn eigen hoekje daarop (alsof mijn gevoel van eigenwaarde nog een oppepper nodig had ...). Maar ja, nu weet de hele wereld dus eindelijk ook wat ik al lang wist. Het werd ook eens hoog tijd, tóch? Ik sta op het web als: The most famous "World White Westie" (dat is toch wat de afkorting "WWW" betekent, of niet soms?).

Ik heb nog wel geen eigen e-mailadres of GSM-nummer. Ja, je kan immers niet alles hebben, nietwaar? Wie weet, komt dat nog wel eens een keer. Je weet maar nooit, want my folks verwennen mij mateloos. Niet dat je mij hoort klagen hoor, integendeel, ik ben het waard, tóch?
Maar als je je nu niet kunt beheersen en mij toch persé een e-mailtje wilt sturen, kan het ook naar mijn vrouwtje. Klik maar HIER. Als mijn vrouwtje zo gek is dat ze een complete webpagina over mij maakt, dan weet ik zeker dat ze ook wel mijn fan-e-mail aan mij zal voorlezen.
Trouwens, ik ben wel al een tijdje lid van een heus internetclubje: de Terrierclub.

Weet je wat ik ook heel fijn vind? Ga maar met de muis over onderstaande foto.

_{/\ /\}
('o')